.

α

Ψυχή δεν έχεις
Άλλο καταφύγιο
Στον κόσμο τούτο

Μονάχ’ αυτούς τους τοίχους
Αυτούς τους πέντε στίχους

β

Πέφτει το βράδι
Λουφάζουν στη μονιά τους
Όλα τ’ αγρίμια

Πάψε κι εσύ ψυχή μου
Τη σελήνη ν’ αλυχτάς

γ

Όσο κι αν τρέχει
Ο λαγός το βόλι τρέχει
Γρηγορότερα

Κανείς λαγός ωστόσο
Δεν το πίστεψε ακόμα

δ

Βόλι που φεύγει
Απ’ το όπλο δίχως στόχο
Τη βολή του χάνει

Αστόχαστα τελειώνει
Στην καρδιά του μηδενός

ε

Ίσια στα μάτια
Το θάνατο κοιτώντας
Τον ημέρεψα

Άτρομα το κεφάλι
Χώνω στα σαγόνια του

στ

Βολίδα ρίχνει
Ο βουτηχτής μετρώντας
Το κουράγιο του

Μαργαριτάρι λάμπει
Στον πυθμένα ο θάνατος

ζ

Θαμπέ καθρέφτη
Στο γυαλί σου φυλακίζεις
Τα είδωλά μας

Μες στα θολά νερά σου
Αμέτρητοι πνιγμένοι

Ανεπαισθήτως, μια έκδοση του Πλανοδίου, τχ. 1, 1987

Advertisements

.

α΄

Ελάτε λέξεις
Και κουρνιάστε σαν πουλιά
Σ’ αυτούς τους στίχους


β΄

Αυτοί οι στίχοι
Τείχη ενάντια στις ορδές
Βάρβαρων ήχων


γ΄

Ύπτιος ποιητής
Ιπτάμενο τραγούδι
Ονειρεύεται


δ΄

Άπτερες λέξεις
Σα μαδημένα πουλιά
Σέρνονται χάμω


ε΄

Άγουρο ακόμα
Κόπηκε το ποίημα
Τώρα σαπίζει


στ΄

Αυτός ο έρωτας
Στο ποίημα δε χωράει
Το περιέχει


ζ΄

Μη με λυπάσαι
Ποίηση πάρε το φως μου
Φτάνει να λάμψεις

.

Ανεπαισθήτως, μια έκδοση του Πλανοδίου, τχ. 1, 1987