.

Μερικοί περπατούν μόνοι τους σκυφτοί και μουρμουρίζουν.
Φτάνουν στις αποβάθρες και βρίζουν δυνατά τους αέρηδες.
Κάθε κακό που μας έτυχε τους το καταλογίζουν.
Κλείνουν τα μάτια και βλέπουν να τους περιτριγυρίζουν
μπουλούκια από επικίνδυνους, άξεστους και χασομέρηδες.

Μερικοί βαδίζουν, ξάστεροι κι αεράτοι, και σφυρίζουν.
Τεντώνουν τους δρόμους, τους δένουν φιόγκους ωραίους,
σαν κορδέλες, τους λύνουν, τίποτα δεν φαντάζει το ίδιο.
Κλείνουν τα μάτια τους και περιστρέφονται σ’ έναν ίλιγγο.
Ανακατώνεται η πόλη, δεν την αναγνωρίζουν – κι αρχίζουν.

Μερικοί πίσω από έδρες διορίζονται και διορίζουν.
Βάζουν στη σειρά τις μέρες κι ύστερα τις γεμίζουν
με επισκέψεις, με συναλλαγές, τελετές και κερατιές.
Πριν φύγουν, θα υπογράψουν της πόλης τη Βίβλο
για τις γενεές, με υπομνήματα που κοιτάζουν πίσω.

Μακρινός περίπατος στην Πάτρα, 2007