6. Ανθολογία Αυγής, Στιχάκιας, 7.11.14

.

Tη γνώρισα στο internet σε room που κάνουν chat
μιλήσαμε, ανταλλάξαμε απόψεις και ιδέες,
εγώ είχα για nickname μου το Yasser_Arafat
κι αυτή είχε το ψευδώνυμο kanw_pipes_spoudaies.

Δειλά δειλά είπα στην αρχή να κάνω μία κλήση,
να πάμε λίγο private να γίνει γνωριμία.
Αφού τις πίπες σκέφτηκε στο room να διαφημίσει
μάλλον δε θα ʼχει αντίρρηση κι εγώ να δώσω μία.

Κλικάρω. Ανοίγει private παράθυρο με θέα,
γράφω age, sex, location και πως πολύ γουστάρω
και μου απαντά στα greeklish της eimai poly wraia
kai dexomai an epithymeis mia pipa na sou parw.

Το δέχτηκα και πίστεψα πως θα τη συναντήσω,
της ζήτησα διεύθυνση -γαμίκος παιδιόθεν-
κι αυτή μου είπε εικονικά λέει να τη γαμήσω
γιατί γουστάρει πιο πολύ το σεξ εκ του μακρόθεν.

Άκου να δεις! Από μακριά πίπα θέλει να πάρει…
Πώς γίνεται τώρα αυτό δεν το ʼχω καταλάβει,
πώς διάολο μέσω internet θα στείλω το παπάρι;
Και πώς θα διασφαλιστεί πως όλο θα το λάβει;

Με φίλους κουβεντιάζοντας πήρε το αυτί μου κάτι,
είναι καλό το cybersex πίσω από την οθόνη,
δε θέλει προφυλακτικά δε θέλει ούτε κρεβάτι.
Το γαμημένο το internet τον κόσμο πώς ενώνει!

Από την άλλη όμως μπορεί -αν τέτοια επιλέγεις-
να μπει μέσα η γυναίκα σου στα πράσα να σε πιάσει
μπροστά από την οθόνη σου την πούτσα σου ν’ αρμέγεις.
και τότε ένα είναι σίγουρο. Ο γάμος θα χαλάσει.

Τζάμπα το ρίσκο. Cybersex και άλλες αηδίες,
πρόστυχα τηλεφωνικά με ζουμερές ατάκες,
οι νέες τάσεις των καιρών, οι on line γνωριμίες,
να δείς δεν το γλιτώνουμε, θα γίνουμε μαλάκες.

stixakias.wordpress.com, 2007

.

Φωτιές καταπίνω λυγίζω τ’ ατσάλι
σπάω πέτρες με μία γροθιά μου
μασάω σπασμένα γυαλιά από μπουκάλι
και τρένα τραβάν’ τα μαλλιά μου

Τη μέση στηρίζει δερμάτινη ζώνη
πατάω σε μπλε ελβιέλες
στραβά τα ποδάρια κοντό παντελόνι
μα αρέσω πολύ στις κοπέλες

Σαν μπει καλοκαίρι γεμίζω μια τσάντα
και πάω όπου έχει λιμάνι
να βρω μια πλατεία να κάνω λεζάντα
με τρόπο που ο κόσμος τα χάνει

Ισιώνω τις πρόκες, σπαθιά με τρυπάνε
μα δε στάζει αίμα μια στάλα
και όλοι σε κύκλο να χειροκροτάνε
και όλοι  να θέλουνε κι άλλα

Χτυπιέμαι —δε λέω— να βγάλω με κόπο
ένα πιάτο φαΐ και μια μπίρα
δε βρήκα —όπως λένε— ποτέ άλλο τρόπο
δεν το ’θελε ίσως κι η μοίρα

Και βρίσκω όσο να ’ναι λίγο άδικα —φως μου—
αυτά που ακούνε τ’ αυτιά μου
για κάποιους που ξέρουν τα κόλπα του κόσμου
που δεν έμαθε η αφεντιά μου

Εγώ να ματώνω να βγάλω ένα γεύμα
και γύρω μου κάτι λαμόγια
μου λεν να βαδίζω εγώ κόντρα στο ρεύμα
κι αυτοί όλο λόγια όλο λόγια

Εγώ να χτυπιέμαι να βγάλω ένα πιάτο
και γύρω —ξανά— τα λαμόγια
να τρώνε να πίνουν —οι σκύλοι— άσπρο πάτο
φωνάξτε επιτέλους το μπόγια . . .

stixakias.wordpress.com, 2008

.

Μάγκες ό,τι προλάβαμε
ό,τι ήπιαμε ό,τι φάγαμε
το μήνυμα το λάβαμε
γραπτά προφορικά

Το τόνισε η Τρόικα
σε λίγο δε θα τρώει κα-
σε λίγο δε θα τρώει κα-
κανένας τελικά

Είναι πικρό σαν κώνειο
ρε μάγκα το μνημόνιο
και σαν τρελό δαιμόνιο
μας τρώει τα σωθικά

Κι όπως είπε κι η Τρόικα
σε λίγο δε θα τρώει κα-
σε λίγο δε θα τρώει κα-
κανένας τελικά

karabouzouklides.blogspot.com, 10.11.2010

.

Έχω ένα Πύργο στην άκρη της Πόλης
μέσα υπάρχουν στολές πανοπλίες
και μία φατσούλα εξώλης προώλης
που κάνει τα βράδια γκριμάτσες αστείες

Έρχονται εδώ οδοιπόροι τουρίστες
σε γκρουπ κι ορισμένοι συχνά κατά μόνας
χορεύουν τις νύχτες σε λούτρινες πίστες
ενώ τον καιρό του ετοιμάζει ο χειμώνας

Ποτά φαγητά μουσικές και κοκτέιλ
πολυέλαιοι φώτα χοροί αλά μπρατσέτα
στον κήπο μου τρέχουν ο Τσίπ με τον Ντέηλ
κι εγώ των μαλλιών σου κοιτώ τη φουρκέτα

Αχ τούτη η φουρκέτα δεν ξέρει τι κάνει
κρατάει φυλακή τα μακριά τα μαλλιά σου
κι εγώ που κοιτάζω σα να ’μαι  χαϊβάνι
για κοίτα πώς τρέχω. . . πώς τρέχω κοντά σου

Πώς τρέχω κοντά σου με μια πιρουέτα
κρατώ —την καρδιά— μαξιλάρι εκεί πάνω
εκεί να καρφώσεις βαθιά τη φουρκέτα
να δω τα μαλλιά σου λυτά κι ας πεθάνω. . .

karabouzouklides.blogspot.com, 2010

.

Σε κοιτάζω στα μάτια και κλαίω
σ’ αγαπώ και σε θέλω πολύ
μια κουβέντα κακιά δε σου λέω
γιατί ξέρω αυτό σ’ ενοχλεί

Καθισμένοι κι οι δυο στο τραπέζι
ομορφούλα μου εσύ προκομμένη
με φατσούλα γλυκιά πετιμέζι
και κορμί που νεκρούς ανασταίνει

Με κεριά, πορσελάνινα πιάτα
με χεράκια λεπτά και δραστήρια
μου προσφέρεις εσύ τη σαλάτα
κι εγώ βάζω κρασί στα ποτήρια

Τι έχεις φτιάξει μικρή μου για μένα !
–η καρδιά μου ανοιγμένη βεντάλια–
τόσα πιάτα ωραία, στολισμένα
τα κοιτώ και μου τρέχουν τα σάλια

Σε κοιτάζω στα μάτια και κλαίω
τρέχει η μύτη. . .  σου πιάνω το χέρι
σ’ αγαπώ και γι’ αυτό δε σου λέω
πως γαμάς το φαΐ στο πιπέρι. . .

stixakias.wordpress.com, 2007

Σήμερα μίλησα στον Κύριο Γενικό
και εκείνος μου έκανε ένα πατ πατ στην πλάτη
κι αυτό το έκρινα πολύ ευγενικό
και από τότε η ζωή μου είναι γεμάτη

Του χαμογέλασα υπερήφανα, ζεστά
κι έγειρα λίγο προς τα κάτω το κεφάλι
-κάθε υφιστάμενος πρέπει να φέρεται σωστά-
Κι ο Γενικός για ανταμοιβή πατ πατ και πάλι

Μου απηύθυνε το λόγο. Ειλικρινά!
Ο Κύριος Γενικός! Φαντάσου! Εμένα!
κι ένοιωσα πως γεννήθηκα ξανά
αμέσως, όλα τα προβλήματα λυμένα

Γύρισα πίσω στο γραφείο με ένα δέος!
Ένα πατ πατ είναι αρκετό όλα να αλλάξουν
Ένα πατ πατ κι από το τίποτα σπουδαίος
Από τη ζήλια τους οι άλλοι θα λυσσάξουν

Πόσο υπέροχος ο άνθρωπος αυτός!
Να! Κάτι τέτοιοι μοναχά βλέπουν σε μένα
ότι δεν είμαι ένας υπάλληλος απλός
και τα πατ πατ  γι αυτή την πλάτη είναι φτιαγμένα

Τι κι αν δεν παίρνω ένα ευρώ υπερωρία;
Πείτε ό,τι θέλετε το ξέρω πως ζηλεύετε
γιατί είμαι πρότυπο εγώ στην εταιρεία
κι ο Γενικός, μόνο εμένα εκμεταλλεύεται

stixakias.wordpress.com, 2007


Πήγαμε για σούσι χθες νωρίς
-μάλλον πρέπει να ‘ταν χαλασμένο-
σφύριζε η κοιλιά μου σαν το τρένο
Και στην τουαλέτα πήγα δις


Άφησα απ’ τον πόνο μια ιαχή
Σα χορδή σπασμένη κάποιου μπάσου
Ρώτησα αν πονάει η κοιλιά σου
Κι είπες «μου χει βγάλει την ψυχή»


Τέτοιες εποχές Σαρακοστής
Μη ζητάς τροφές που είναι ξένες
Φάε ένα κοτόπουλο με πένες
Ή δυο τρεις μπουκιές κοπανιστής


Βλαστημώ με τρόμο γοερό
κάργα οι δυο μας μέσα στην ξεφτίλα
βρίζουμε και κλαίμε εν χορώ
ρίχνοντας κατάρες στην ψαρίλα…


Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα τροφή
(τι ήθελες να φας τόσες μερίδες;! )
Βλέπω να μας παίρνουν για ταφή
Πιο καλά να τρώγαμε …γαρίδες.

blog.sofiakolotourou.gr, 2010

***

Στη μια μεριά του χάρτη κάνουν πάρτυ,
η glamour fiesta τους θαμπώνει τον πλανήτη.
Θα αλλάξουν όλα, θα το δεις, ώς την Τετάρτη,
αφού ο Πρόεδρος ορκίζεται την Τρίτη.

Ο επί γης Θεός αλλάζει χρώμα.
Κομψά ντυμένος μ’ ένα στυλ που μαγνητίζει

θα διώξει βόμβες, πόλεμο κι ακόμα
ό,τι κακό την οικουμένη βασανίζει.

Θα αναστηθούν νεκροί. Διαμελισμένα
κορμιά θα ενώσουν τα χαμένα τους τα μέλη
Τα σπίτια θα ξαναχτιστούν ένα προς ένα
και θα διατίθεται πισίνα για όποιον θέλει . . .

Οι βόμβες θα επιστρέψουν όλες πίσω
όταν πατήσει το κουμπί rewind, κι εμείς
θα αναρωτιόμαστε όλοι «πώς θα ζήσω
σε τέτοιο κόσμο τόσο τέλειας κοπής . . .»

Στο Αφγανιστάν θα σουλατσάρουνε τουρίστες
από U.S.A, από Europe και Japan
και θα γεμίζουν με χορεύτριες οι πίστες
κι οι σερβιτόροι θα είναι πρώην ταλιμπάν.

Σε τέτοιο κόσμο πώς θα ζήσω που έχω μάθει
να βλέπω αίμα εγώ να ρέει σε Blu-Ray,
σε τέτοιο κόσμο πώς θα ζήσω δίχως λάθη;
Πάει και τέλειωσε ! Το Σύμπαν καταρρέει . . .

Αυτές τις ώρες ίσως θά ταν για καλό μας
κανείς μας τίποτα μην πει. Να μη μιλήσει.
Ας κάνουμε
από συνήθεια το σταυρό μας
και ας μουντζώσουμε
με τρόπο προς τη Δύση.

stixakias.wordpress.com, 2009

.

Περισσότερο –τίποτα δεν περισσεύει
η καρδιά οικονομία στα πάντα
στο μυαλό παρελθόν που τα μέλλοντα κλέβει
περασμένα τα χρόνια σαράντα

Η καρδιά –ποια καρδιά; δε χτυπά. . . –τι είναι ο χτύπος;
μια σιωπή που πληγώνει, σαΐτα
φίδια έρπουν παντού κι έχει γίνει ο κήπος
της καρδιάς –πάλι;
Πάλι!  Για κοίτα. . .

Ανεβάζει στροφές το παλιό το καμιόνι
κι ο γκρεμός δε φοβίζει κανένα
μην κοιτάς προς τα εδώ –κάπου αλλού ξημερώνει

κάπου αλλού. . . πάντα αλλού. . . ολοένα. . .

Και δεν πάει πουθενά, έχει γίνει ο δρόμος
ένας κύκλος αέναος  πράος
και στο κέντρο του εγώ –με χαμόγελο όμως

μη με δει και τρομάξει το χάος. . .

Μια αστραπή, μια βροντή, μια βροχή κι ένα αστέρι
το ανερμήνευτο, πώς να εξηγήσεις;
καταιγίδα κι αυτή μέσα στο καλοκαίρι
με σορτσάκι κοντό πώς θα ζήσεις;

Πώς θα ζήσεις –κουτέ ούτ’ ένα κύκνειο άσμα
δε σου κλήρωσε η Λάχεση ούτ’ ένα
κι άντε τώρα, ή μετά, να καλύψεις το χάσμα
με χαρτί με μελάνι και πένα. . .

stixakias.wordpress.com, 2008

.

Θα μου περάσετε —παρακαλώ— το αλάτι;
Α! Ευχαριστώ! Τι ωραία που το περνάτε!
Με όλο το θάρρος. . . να ρωτήσω ακόμα κάτι;
Αυτό το μαύρο το ψωμάκι θα το φάτε;

Α! Ευχαριστώ! Έχει και σουσαμάκι. . .
Ωραίο δεν είναι το σουσάμι; —Εσείς τι λέτε;—
κολλάει στα δόντια βέβαια λιγάκι
αλλά η γεύση που αφήνει δεν ξεχνιέται. . .

Αν δε σας κάνει κόπο. . . το κρασάκι; . . .
Να σας σερβίρω; Τι. . . δεν πίνετε Εσείς;
Ωραία περνάμε! Αν ανάβαν και το τζάκι. . .
σίγουρα θα έδινε μια νότα θαλπωρής. . .

Το όνομά σας; Α! Υπέροχο! Βαρώνη!
Τι ωραίο που ακούγεται απ’ το στόμα το δικό σας!
Κι ο κύριος δίπλα που έχει αρχίσει να θυμώνει;
Πω! Πω! Αφέλεια. . . ! Ασφαλώς. . . ο σύζυγός σας. . .

Συγνώμη κιόλας. . . αλλά αν δεν το πω, θα σκάσω
αυτός καλέ είναι ένα βήμα πριν πεθάνει
Μα το Θεό! Μπροστά του να σας αγκαλιάσω
ούτε μια κίνηση δεν πρόκειται να κάνει. . .

Χορεύετε; Α. . . επιμένω! Σηκωθείτε
—ποιος λογαριάζει αγαπητή μου το Βαρώνο!—
Ελάτε που σας λέω. . . αφεθείτε
Χορό σας ζήτησα δε ζήτησα το θρόνο!

Φτάνει! Αρκετά! ( Τα πήρε ο Βαρώνος )
Σκασμός εσείς! Όταν μιλάω Ησυχία!
Δώδεκα βήματα! Μετράμε ταυτοχρόνως
Φαντάζομαι θα
χετε δει μονομαχία.

Σταμάτησαν οι μουσικές. . . Κρασί. . . δε ρέει.
—Κανείς δεν γλίτωσε ποτέ απ’ το Βαρώνο.—
Όλοι γελάνε! Η Βαρώνη μόνο κλαίει
Ένα χορό. . . Πόσο τον ήθελε. . . Ένα. . . μόνο. . .

stixakias.wordpress.com, 2007

.

Οι πειρατές πουλήσαν τις γαλέρες
και βγήκαν στη στεριά ν’ ανοίξουν φλόκο
με όπλα σκουριασμένα δίχως σφαίρες
να ξεχρεώσουνε της θάλασσας τον τόκο

Άλλος μονόφθαλμος και άλλος μ’ ένα χέρι
αξύριστοι βρομιάρηδες με ψείρες
κόβουν τα νύχια των ποδιών τους με μαχαίρι
και βάζουνε μπουρλότο με αναπτήρες

Και ο αρχηγός τους με τα κόκκινα τα γένια
ψάχνει γυναίκα για να κάνει οικογένεια. . .

Κι όταν βραδιάζει αραχτοί όλοι στο μόλο
πιωμένοι
αντί για ρούμι με ρετσίνα
φτιάχνουν με τ’ άδεια τα μπουκάλια ένα στόλο
και βρίσκονται απ’ τον Πειραιά στην Αρτζεντίνα

Οι πειρατές που κάποτε αράδα
είχαν σεντούκια θησαυρούς μέσα στο αμπάρι

τώρα είναι ζήτημα αν θα βγάλουν μια βδομάδα
σε μια στεριά που όλο αρνείται να σαλπάρει

Και ο αρχηγός τους με τα κόκκινα τα γένια
ξυρίστηκε κι απέκτησε οικογένεια. . .

stixakias.wordpress.com, 2008