.

Να φύγω μ’ άφησες γυμνός από το σώμα σου
Μα σπόρο μου
δωσες και χώμα από το χώμα σου
Να
χω δικό μου ένα κήπο σαν παράδεισο
Σαν επιστρέφω κουρασμένος απ’ την άβυσσο.

Μητέρα αργώ να καταλάβω όπως φαίνεται
Αυτό που μέσα μου ποτίζω και μαραίνεται
Καλώ τον έρωτα την νύχτα με απόκρυψη
Γιατί φοβάμαι να παλεύω την απόρριψη.

Τσιγγάνες θά ρθουν να με πάρουν με φοβέριζες
Το φόβο έσπειρες και φόβο χρόνια θέριζες
Απ
τα φουστάνια σου με ήθελες να κρέμομαι
Μακριά από σένα δίχως λόγο να τρελαίνομαι.

Μητέρα αργώ να καταλάβω όπως φαίνεται
Αυτό που μέσα μου ανθίζει και μαραίνεται
Κι έτσι απέναντι σε κάθε μου απώλεια
Γυμνός ακόμα περπατώ στα περιθώρια.

Να φύγω μ’ άφησες γυμνός από το σώμα σου
Κι όσα φιλιά φύγαν για μένα από το στόμα σου
Μες στην καρδιά η ζυγαριά τα δείχνει ασήκωτα
Αφού στην άλλη τη μεριά δεν έχει τίποτα.

Μητέρα αργώ να καταλάβω όπως φαίνεται
Αυτό που μέσα μου αφήνω και μαραίνεται
Ζωή κι αν ήτανε ζωή δεν το λογάριασα
Φωτιά στον κόσμο η αγάπη μα ξεπάγιασα.

poein.gr, 2010

Advertisements