21. Ανθολογία Αυγής, Γ. Νίκας, 25.11.14

.

Tο ακουαφόρτε είναι πικρό,
σου καίει το λαρύγγι.
Το ξυραφάκι κοφτερό
και η θηλιά σε σφίγγει.
Τα όπλα είναι παράνομα
και τα χαπάκια επίσης.
Βρωμάει το γκάζι άσχημα.
Καλύτερα να ζήσεις.

Ξένοι λυρικοί, 2003

.

. . . Ο Κάτουλλος, δόξα στους θεούς, μ’ άφησε γεια.
Μια συμβουλή σου δίνω, αγαπητή :
Πάρε όποιον σου αρέσει για εραστή
αλλά ποτέ ποιητή. Όλοι τους είναι για

δέσιμο. Ψάχνουν αφορμές κι αιτίες
–σ’ έναν καβγά, σ’ ένα φιλί– θλιμμένα
για να σκαρώσουν ποιηματάκια. Εμένα
πάντα μ’ αρέσανε οι επιχειρηματίες.

Αυτό που έγραψε για το νεκρό
αηδόνι (τόσο ανούσιο κι απωθητικό)
του είπα πως το βρήκα συγκινητικό.
Τι βλαξ ! Φαντάσου, τα πουλιά δεν τα μπορώ . . .

Ξένοι λυρικοί, 2003

.

Φορώντας το ταλέντο τους σαν λαμπερή στολή,
οι ποιητές κρατάνε τη γνωστή σ’ όλους σειρά τους.
Με κεραυνούς και μ’ αστραπές μάς κόβουν τη χολή,
πεθαίνουν νέοι, ή μοναχοί περνάν τα γερατειά τους.

Μπροστά μπορούν να ορμήσουν σαν ουσάροι. Αυτός
πρέπει το παιδικό του να ξεχάσει δώρο, να ’ναι
αδέξιος, κακομούτσουνος και βαρετός
ώστε στο διάβα του οι περαστικοί να μη γυρνάνε.

Για την εκπλήρωση της πιο μικρής του επιθυμίας
πρέπει να γίνει ενσάρκωση της τέλειας ανίας,
να γίνει σκλάβος του έρωτα, να ’ναι με τους δικαίους
δίκαιος, αλλά πιο χυδαίος από τους χυδαίους,
και πάνω στο ασήμαντο το πρόσωπό του να
τραβήξει αγόγγυστα όλα των ανθρώπων τα δεινά.

Γ. Νίκας, Ξένοι λυρικοί, 2003

.

Αν λες ότι είμαι αδέξια ερωμένη,
ότι έχω πια περάσει τα τριάντα
κι ότι πολύ με βρίσκεις ξιπασμένη,
εγώ θα μένω στο πλευρό σου πάντα.

Κι αν λες ότι δεν είμαι πια ωραία,
ότι μελαγχολία έχω μεγάλη
και κάνω με το διάβολο παρέα,
πάλι η καρδιά μου για σένα θα πάλλει.

Αλλά αν τα ποιήματά μου κριτικάρεις
στο χέρι τα παπούτσια σου θα πάρεις.

Γ. Νίκας, Ξένοι λυρικοί, 2003