.

Καυχιόσουν πως τα ξέρεις όλα
(σε βάφτισα λοιπόν Ξερόλα)
κι εγώ, χάριν αντίθεσης, σ’ αρνιόμουν
(το λάθος προφανώς ήταν δικό μου).

Εγώ, αγκιστρωμένος στο θετικισμό
(μου καταλόγισες περίπου κυνισμό)
κι εσύ, προσηλωμένη στα όνειρά σου
(τα λάθη και δικά μου και δικά σου).

Κάποτε βγάλαμε τις παρωπίδες
(σε είδα πιο καλά κι εσύ με είδες)
σύμφωνοι πια στην κοινή παραδοχή
πως είμαστε, όπως πάντα, στην αρχή.

Θέσεις, αντιθέσεις και διαλεκτικές
(αν και βεβαίως θα
ταν λύσεις βολικές)
δε θα μας σώσουν απ’ την τυραννία
(η Αντίφαση, κρυμμένη στη γωνία).

Υλικά κατεδαφίσεως, 2008