.

Δεν υπάρχει ελπίδα στο καρνάγιο του χρόνου
μόνο πίσσα και πίκρα και σκυμμένα κεφάλια
αργολειώνουμε μόνοι στην κουβέρτα του πόνου
σαν τους γλάρους που σβήνουν στ’ αραγμένα ποστάλια.

Μόνο πίσσα και πίκρα και σκυμμένα κεφάλια
οι χαρές φωσφορίζουν μα κανείς δεν τις πιάνει
σαν τους γλάρους που σβήνουν στ’ αραγμένα ποστάλια
τριγυρνάμε στο ίδιο στοιχειωμένο λιμάνι.

Οι χαρές φωσφορίζουν μα κανείς δει τις πιάνει
το τρελό καλεντάρι δείχνει πάντα Δευτέρα
τριγυρνάμε στο ίδιο στοιχειωμένο λιμάνι
της ζωής το μαγκάνι στραγγαλίζει τη μέρα.

Το τρελό καλεντάρι δείχνει πάντα Δευτέρα
η πυξίδα στραμμένη στο τραπέζι του Κρόνου
της ζωής το μαγκάνι στραγγαλίζει τη μέρα.
Δεν υπάρχει ελπίδα στο καρνάγιο του χρόνου.

2010

Πρώτη δημοσίευση

Advertisements

.

Θυμάσαι, φίλε, φοιτητές στη Σαλονίκη,
τότε που κρύβαμε τον ήλιο στις ματιές
εσύ την Άννα αγκαλιά κι εγώ τη Νίκη
στο ταβερνάκι στις Σαράντα Εκκλησιές
εκεί που πίναμε κρασί απ’ τις καρδιές.

Τα μεσημέρια σαν ερχόταν Κυριακή
στο Καυτανζόγλειο να δούμε Ηρακλή
κι ύστερα πρέφα δυο δεκάρες το καπίκι
χόρευαν τ’ άστρα λες και γιόρταζαν τη νίκη
γελούσε η Άννα, γελούσε η Νίκη.

Θυμάσαι, φίλε, μια βραδιά στη Σαλονίκη
με το πτυχίο ξεκινήσαμε γι’ αλλού
πώς ’ξαργυρώσαμε την Άννα και τη Νίκη
σ’ ένα ταμείο κάποιου μέλλοντος θολού
μη με ρωτάς το ’χω ξεχάσει προ πολλού.

Τώρα στρωμένοι στο ψητό της Κυριακής
ούτε ρωτάμε πόσο ήρθε ο Ηρακλής
για τουρισμό μονάχα στη Θεσσαλονίκη
για μια επείγουσα δουλειά – για κάποια δίκη
καημένη Άννα, καημένη Νίκη.

Η νύχτα στο πιάνο, 1995