.

στον Δημήτρη Ραυτόπουλο

Πολλοί χειρίζονται με χάρη τη γραφίδα
άλλος στυλό μολύβι μαρκαδόρο
πέννα χρυσή μελάνι μπλε κι ύστερα κόκκινο:
……..   ….οι πλέον άγριοι κι ενίοτε αιμοδιψείς
(γιατί υπάρχουνε και τέτοιοι στο χώρο της ποιήσεως)

Πάνω σε κόλες καντριγιέ οι ολιγότεροι
χαρτιά γραφής θαμπά ή υποκίτριν’
………………………………………………………  ………απ’ το χρόνο
(όσο τον ζουν ή διαισθάνονται τον πόνο).

Λευκά ολόλαμπρα δίχως ψεγάδι
οι ευτυχείς που ξέρουν τις αλήθειες και το ψέμα
μιλούν αργά –με σταθερό το βλέμμα–
(στις κάμερες μπροστά του Άδη)

Και κάποιοι λίγοι που σκορπίζουν τ’ όνειρό τους
στα macintosh πασχίζουνε ταξίδια
έτη φωτός ακολουθεί το βάσανό τους
(ραντίζοντας με στίχους τα σκουπίδια)

Υπέρ ηρώων, 1998