.

Στο θρήσκευμα έχω μυηθεί του ποτηριού
Με πορφυρό κρασί γλυκό σαν πετιμέζι
Όταν στον άνεμο της μέθης τρεμοπαίζει
Η νόηση σαν φλόγα ενός κεριού

Στο ησυχαστήριο θερμού μοναστηριού,
Στην κάμαρά μου, όπου μ’ εμπαίζει
Άδειο, φριχτό το εβένινο τραπέζι
Σαν άδεια γυάλα ενός καντηλεριού

Φέρνω κι εγώ γεμάτες τις μποτίλιες
Απ’ το κρασί του παραδείσιου κυκεώνα
Με ηδονές και τέρψεις επιχείλιες

Τόσο αγαθή είναι αυτή η φιληδονία
Που απ’ το στόμα μου δεν έπεσε σταγόνα
Στην Ιερή καθώς αρμόζει Κοινωνία

drearypoetry.blogspot.com, 2010