Μαύρα πουλιά παγιδευμένα
στα χρυσά δίχτυα των ονείρων
μέσα στον κήπο που για μένα
ξεθύμανε το άγιο του μύρο
και το τραγούδι των ωρών
για τον φευγάτο τον καιρό.

Της νύχτας πέφτει το μετάξι
μες στ’ αλαφρο
ΐ
σκιωτα δωμάτια
το νέο κορίτσι έχει νυστάξει
και τ’ άστρα του ‘κλεισαν τα μάτια
κι ήρθανε τα όνειρα κοπάδι
για να στοιχειώσουν το σκοτάδι.

Κι είν’ όλα αυτά ένα παραμύθι
κανείς δεν ξέρει πώς τελειώνει
– με το κουκί με το ρεβίθι –
το τερερίζει το τριζόνι
μέσα στο σπίτι το κλειστό
που στ’ όνειρό μου αποζητώ.

Τα ποιήματα, 2002 (1997)

Advertisements