.

Δίπλα στη θάλασσα θα μείνω για ν’ ανοίξω
έναν ορίζοντα στο βάθος της ψυχής
και μια φωτιά μέσα στο στήθος μου θα κλείσω
για να χω ένα σημάδι επιστροφής
σε μιαν Ιθάκη που θα πρέπει να γυρίσω
μ’ ένα ταξίδι μιας ολόκληρης ζωής.

Τρομάζω την οργή του Ποσειδώνα
φοβάμαι των ανέμων το θυμό
κρυώνω μοναχός μες στο χειμώνα
μα σ’ αγαπώ κι έχω από κάπου να πιαστώ.

Ένα σεντόνι να κεντήσεις να το στρώσεις
όταν γυρίσω να ξαπλώσουμε μαζί
μ’ ένα σου βλέμμα ό,τι πέρασα να νιώσεις
να ημερέψει η αγριάδα στην ψυχή
κι αν κοιμηθώ την αγκαλιά σου να μου δώσεις —
μη με ρωτάς δεν έχουν τέλος ούτε αρχή.

Μ. Θεοδωράκης-Κ. Καρτελιάς, Οδύσσεια, 2007

Advertisements

.

Σαν ένας παίκτης που μοιράζει τα χαρτιά
σ’ ένα καρέ χωρίς καθόλου να
χει ρέντα,
εσύ με ρέστα ένα πάσο μού ζητάς
κι εγώ ποντάρω τη ζωή μου για μια κέντα.

Μη με κρατάς στην αγκαλιά σου με τα μάγια,
άσε με ελεύθερο να φύγω κι ας χαθώ.
Εμένα η μοίρα μου όταν έριχνε τα ζάρια
είχε μαλώσει το πρωί με το θεό.

Μη μου ζητάς λοιπόν να μείνω να σωθώ,
μην προσπαθείς με κόλπα εδώ να με κρατήσεις,
εγώ στους δρόμους έχω μάθει να γυρνώ
κι εσύ γυρεύεις έναν ώμο ν’ ακουμπήσεις.

Σαν το θηρίο που ναι μέσα στο κλουβί
και σε κοιτάζει με δυο μάτια λυπημένα,
εσύ νομίζεις πως του σώζεις τη ζωή
κι αυτό το λειώνει το μαράζι κάθε μέρα.

Μ. Θεοδωράκης – Κ. Καρτελιάς, Οδύσσεια, 2007