22. Ανθολογία Αυγής, Καπάνταης, 26.11.14

Advertisements
.
Κάτι επικίνδυνο στο σύμπαν ελλοχεύει
καλά κρυμμένο σε πυρήνες πλανητών
αργά κι αθόρυβα στο σύμπαν ταξιδεύει.
Νύχτα, ξεβάφεσαι, καθρέφτης κι ασετόν,

σέρνεις τα μάτια με το ζόρι στα δικά μου,
κάτι κακό παραμονεύει στο σκοτάδι,
κι έτσι όπως έχεις πάρε-δώσε με τον Άδη,
τ’ αντιλαμβάνεσαι – εγώ ; . . . στην άγνοιά μου.

Θ’ αναρωτιέσαι πώς βρεθήκαμε μαζί,
τώρα που βλέπεις μοναχή τα πεπρωμένα
( καθόλου ευχάριστα για σένα και για μένα ),
και λίγο ντρέπεσαι – λες και θα φταις εσύ.

Κάτι επικίνδυνο στο σύμπαν ταξιδεύει·
Κάτι επικίνδυνο στο σύμπαν ταξιδεύει.

* Όπου ο οξυδερκής αναγνώστης αντιλαμβάνεται πως οι
τραγικοί έρωτες πλήττουν μονάχα αυτούς που τους πιστεύουν.

Αγοράκια κοριτσάκια, 2004

.

Είναι πολλοί γκουρού που απαγορεύουν
στους μαθητές το μέλλον ν’ ατενίζουν,
γιατί το μπλέκουν, λεν, μ’ αυτά που ελπίζουν,
κι από τη λίμνη-φάντασμα ψαρεύουν.

Τέτοια σκεπτόμουν, όταν ξαφνικά,
δεν ξέρω πώς, μπορεί και να
χε σχέση,
θυμήθηκα την πρώτη μου τη σχέση,
κι άρχισα να φωνάζω δυνατά:

«Ποιος παίζει πάλι Βʹ Εθνική
και θέλει ν’ ανεβεί κατηγορία; *
Φωστήρα μου, θα γράψεις Ιστορία,
δεν είναι παρελθόν η Ελληνική !»

Αουτσάιντερ και φόβητρο των πάντων,
Φωστήρα μας, φονέα των γιγάντων.

.

* Αρχή Αγωνιστικής Περιόδου 2003-2004.

Αγοράκια κοριτσάκια, 2004

.

Ο θάνατος ανοίγει την αυλαία:
δυο νέοι από το κέντρο μιας αυλής
κοιτάν έναν χαρούμενο δρομέα
να τρέχει προς το κέντρο της σκηνής.

Όταν η δύση πέφτει, και στο βάθος
κάθε όμορφης καινούργιας ιστορίας
αγάπης, θαυμασμού κι αυτοθυσίας,
δυο νέοι εναγκαλίζονται με πάθος,

ταυτίζεται το βάθος του τοπίου
με της ψυχής το νικητήριο δράμα·
και τότε, του αυστηρού δικαστηρίου
η σφραγίδα βροντά πάνω στο γράμμα,

που τώρα ο ταχυδρόμος τούς πηγαίνει,
κι ο θάνατος αρχίζει να πεθαίνει.

Δέλεαρ, τχ. 8, 2006

54

.

Ξυπνώ κι είναι το στρώμα μου εχθρός,
τη νύχτα περιδιάβαινα σε δάση
διψασμένα· σε είχα διαρκώς,
μα δεν σε είχα. Τώρα θ’ αναπλάσει

το πάθος μου από γυαλί σε σμάλτο
θλιμμένο επιστήθιο πουλί
που κάθησε στον ώμο μου· σαν άλτο
σαξόφωνο μου ακούγεται η φωνή

σου – άτονη, δειλή αντωνυμία
να πέφτει απ’ το ψηλότερο κλαδί.
Όλοι γελούν στην έξω πολιτεία,
κι ανάμεσά τους σίγουρα και συ

γελάς, και λάμπεις ήδη στο σκοτάδι,
μια δύναμη σαν πόλεμος και χάδι.

Αγοράκια κοριτσάκια, 2004