.

Είναι το νάυλον πολύ. Που με κυκλώνει.
Τα φράγκα πάντα λίγα, κομμένα τα φτερά
κι ό,τι αγάπησα τρελά, στον πάτο με κρατά.
Ζωή. Σκληρός ανήφορος, που δεν τελειώνει.

Αδάμαστη ήταν η ψυχή, μια κίνηση με πάθος·
όλες τις πόρτες μου άφηνα σκοπίμως ανοιχτές
νά
βρουν οι άλλοι υλικό να κλείσουνε πληγές.
Κι αφού όλα τ’ αρπάξανε κατάλαβα το λάθος,

αφοπλισμένος πέρασα απ’ την πλευρά την άλλη
που βρίσκει ελαφρυντικά στις πράξεις και τα λόγια
και καρτερεί με υπομονή μπροστά απ’ τα ρολόγια
με εκλογές και βήματα αργά, το άχτι της να βγάλει.

Μα η ευκαιρία, μια φορά, άοπλη σε γουστάρει
κι άμα τη χάσεις μια φορά, για πάντα είσαι χαμένος
άβουλος μέσα στη σιωπή, στην άκρη ξεχασμένος
προσμένοντας το θάνατο νά
ρθει και να σε πάρει.

Σιγή ασυρμάτου, 2005