.

Ποια μέλισσα το μέλι σού ’χει φέρει
Ποιο ρόδο άνοιξε και φάνηκες εσύ
Ποιο δένδρο έσκυψε και σου ’βαλε στο χέρι
Καρπό που τρώγαν μόνο οι Θεοί

Ποιοι ποταμοί ανοίξαν τα νερά τους
Και κάνανε Παράδεισο τη γη
Ποιες σκάλες δώσανε σ’ εσένα τα σκαλιά τους
Κι ήρθανε δίπλα μου απόψε οι ουρανοί

Ποιος άγγελος σου έδειξε το δρόμο
Ποιο κυπαρίσσι έγινε ραβδί
Ποιος γαλαξίας σου έδωσε το γάλα
Και λευκοφόρεσε μαζί σου όλη η γη

Ν. Ξυδάκης-Θ. Γκόνης, Τένεδος, 1991

19


Στην αδελφή μου Αγγελική

Ποτέ μου εγώ τη θάλασσα στα μάτια δεν την είδα
μα ξέρω για τα πάθη της καλύτερα απ’ την ίδια
σε βράχους μέσα έζησα, σε βάτους και λαγκάδια
μα ξέρω για τα κύματα και του νερού τα χάδια
τον Άγιο εσυνάντησα με το κουπί στην πλάτη
σε πέτρα πάνω μοναχό, πεζό και στρατηλάτη
Άγιε μου και προφήτη μου τί σου
χουν καμωμένα
άνοιχ’ τα φύλλα της καρδιάς και πες τα όλα σε μένα
Δίχτυ μού έπλεξε διπλό πάνω στα άλμπουρά της
με φώναξε για μια στιγμή και γέρασα κοντά της.
Κι από τα λόγια τα πικρά και τ’ αρμυρό του δάκρυ
εμαραθήκαν τα κλαδιά κι η γης απ’ άκρη σ’ άκρη.
Μίλα σιγά προφήτη μου, ο Πάνας μη ξυπνήσει
και με τραγούδια και φωνές παράπονα αρχίσει
μη δει πως σ’ άλλονε Θεό τώρα κερί ανάβω
μίλα σιγά προφήτη μου κι εγώ θα καταλάβω.
Μ’ ένα πανί ξεκίνησα Γαΐτα στα νερά της
μ’ ένα κουπί εβούλιαξα κι έφυγα μακριά της.
Άγιε μου και προφήτη μου πάρε ψωμί και γάλα
κι εγώ μ’ αυτά που μου
χεις πει αλλά και μ’ όλα τ’ άλλα
βουνό λέω τη θάλασσα με βράχους και χαράδρες
Λύκοι τα μαύρα κύματα, τσακάλια και φονιάδες.

Τραγούδια, 1992 (1989)