.

α.
Έτσι όπως πέφτει πάνω μου το φως,
μοιάζω, θαρρώ, στ’ αλήθεια ελκυστικός.
Σκέφτομαι, Ξένε, μοιάζει το κορμί σου,
Με τη γλυκιά φωνή του Διονύσου.
Β.

Έτσι όπως πέφτει πίσω μου το φως,
της νύχτας γίνομαι σιαμαίος αδελφός.
Παίζω με τ’ άστρα μπακαρά και πόκα,
σνιφάροντας με τη Σελήνη κόκα.
γ.

Έτσι όπως πλαισιώνομαι απ’ το φως,
μ’ αρέσει, νοιώθω υπέροχα. Κακός
άνθρωπος σε καλών ανθρώπων χώρα.
Στα σωθικά μου αιώνια αρχίζει μπόρα.
δ.

Έτσι όπως φέγγει μέσα μου το φως,
φέγγει αποκάτω μου ο φαλλός,
σαν φάρος, ξένα πλοία οδηγεί
στης γενετήσιας Χαναάν τη γη.
ε.

Έτσι όπως τρέμει και βρωμά το φως,
(σάπιο ζώο που σκέπασε ο χρυσός)
μαστίζομαι από μιαν αρχαία θλίψη.
Η ωμοφαγία ίσως μου ’χει λείψει.
στ.

Έτσι όπως το λυχνάρι δίνει φως,
έτσι κι εγώ σου δίδαξα το πώς.
Τί φταίω αν το λησμόνησες; Ελλάδα . . .
Σε πανάρχαιο πέλαγος νέα κουράδα.

Έτσι όπως σ’ έχει ερωτευτεί τρελά το φως,
να του ξεφύγεις δεν προφταίνεις, δυστυχώς.
Στο φωτορυθμικό του χάδι αφήσου·
Φωτόνια ας ξεσκίσουν το μουνί σου.

Α.
Έτσι όπως παιχνιδίζει αλλού το φως,
ξεσπάει στους ανθρώπους ο θυμός.
Από τον ήλιο νοιώθουν προδομένοι.
Διόρθωση: νοιώθουν κερατωμένοι.

β.
Έτσι όπως τρεμοπαίζει αυτό το φως,
απέναντί μου ψόφιος ο Υμηττός.
Κουφάρι που την πόλιν μου κυκλώνει.
Σ’ αυτή τη χώρα η φύση δεν καυλώνει.

Ω.
Έτσι όπως μας λικνίζει αυτό το φως
σαν στάχτη, και σαλεύει ο κουρνιαχτός,
θυμάμαι την αγάπη, και ξερνάω.
Κι ύστερα το ξέρασμα αγαπάω.
Δ.

Έτσι όπως στροβιλίζεται το φως,
γυρίζω στο μεθύσι διαρκώς.
Καίνε χιλιάδες βάτοι στο μυαλό μου.
Έτσι! Ξεχνώ τον δικό σας εαυτό μου..
Ε.

Έτσι όπως βομβαρδίζομαι απ’ το φως –
(τί γίνεται; τί γίνεται; χαμός!)
θυμίζω αγνό τοπίο σε μπανιέρα,
που κατουρούνε οι άνθρωποι ολημέρα.
στ.

Έτσι όπως φθισικό το φως μάς φτύνει
βήχοντας, με αίμα μαύρο σαν ρετσίνι,
για μια στιγμή ας αναρωτηθούμε:
είναι στ’ αλήθεια αλήθεια αυτό που ζούμε;

Γ.
Έτσι όπως τώρα λάμπει αυτό το φως
χάνεται ο οίστρος μου, ο διονυσιακός.
Κατάρα, κατάρα στης ρουτίνας-μέρας
το ξεκίνημα! Είναι η ζωή μας τέρας.

α
α
α
α
α
α
α

modern-greek-poetry.blogspot.com, 2005