***

Ανάμεσα στους ποιητές του Μεσοπολέμου που εισήγαγαν και καθιέρωσαν τον ελεύθερο στίχο, πολλοί είναι όσοι έχουν έργο σε αυστηρές μορφές, κάποτε εκτεταμένο και σημαντικό: Γ. Σεφέρης, Ο. Ελύτης, Ν. Γκάτσος, Τ. Παπατσώνης, Γ. Βαφόπουλος, Κ. Μόντης, Δ.Ι. Αντωνίου, Ζ. Λορεντζάτος . . .

Ο Γιάννης Ρίτσος ανήκει σ’ αυτούς, αρχής γενομένης από τις πρώτες καρυωτακικού κλίματος συλλογές του («Τρακτέρ», 1934, «Πυραμίδες», 1935) ώς τον περίφημο «Επιτάφιο» (1936) και τα οψιμότερα «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα για την πικρή πατρίδα» (πρώτη γραφή 1968) και τον «Ύμνο και θρήνο για την Κύπρο» (1974). Σ’ αυτήν, την έμμετρη, πλευρά της ποίησης του Ρίτσου είναι αφιερωμένες οι επόμενες αναρτήσεις του Παμπάλαιου Νερού.