Στο μυαλό μου είχε κολλήσει
σαν μαστίχα πατημένη,
που όταν έφευγε θλιμμένη
ασυλλόγιστα είχε φτύσει.

Στο άδειο σπίτι όλα σωπαίνουν,
δεν κροτούν ψηλά τακούνια,
στις αράχνες τα ζουζούνια
μόνο ακούς ν’ αργοπεθαίνουν.

Είχαν μείνει μες στο μπάνιο
άρωμα, ίχνη από φκιασίδια
με χαρτιά κι αποχτενίδια
και στα κύπελα βιδάνιο.

Μια καρφίτσα ξεχασμένη
στοίβα οι γόπες στο τασάκι
και της σκέψης το σαράκι
που ήρθε κι έφυγε σαν ξένη.

Πλανόδιον, τχ. 41, Δεκέμβριος 2006