.

I grandi maestri sono morti –
Μα, τώρα, πες μου, ξύπνιε, μόρτη,
βλέπεις τη θάλασσα νερό
από τα σπλάγχνα των νεκρών

βγαλμένο; Πες μου, σκιά ποιου δέντρου
– που δεν το ξέρουνε – είναι τούτη
και φώλιασες; Χρυσό της κέντρο,
φτερουγιασμένο φως, μυρόλαδο. Την

νιώθεις, αγκαλιά από χώμα,
χαρά στο πληγιασμένο σώμα.
Ζεστή κι αόρατη, παρούσα
γυναίκα πικροκυματούσα.

Ξερόλα, μάγκα μου, κουρέλι,
κανείς στον κόσμο δεν σε θέλει.
Πλέουσα γυνή σε κλέβει μόρτη –
I grandi maestri sono immorti.

Κρούσμα, 2010