.

Μια γυναίκα κοιτάζει τη θάλασσα
Μια γυναίκα μ’ ολόμαυρη ράχη
Μια γυναίκα μονάχη.

Και το κύμα που σπάει
–καθώς βγαίνουν τ’ αστέρια–
ταπεινά ακουμπάει
στην ακτή τον ανάπαιστο∙
τον ανάπαιστο
που της γλείφει τα χέρια

Ποιητική τεχνολογία, 1998