ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ, Ταρατατάμ ή το ξόρκι

21.10.2010

.
.
(Ξόρκι κατά της αϋπνίας. Απαγγέλλεται νοερά σε ρυθμό εμβατηρίου.
Επαναλαμβάνεται συνεχώς μέχρι τελικού αποτελέσματος.)

Χρόνια τώρα στο σκοτάδι περιμένω
Και τα μάτια μου γεμίσανε νερό
Περιμένω τον θεράποντα γιατρό
Τον κλειδούχο που τον ρούφηξε το τρένο

Περιμένω τον ασώματο ιερέα
Τον κουτσό μεταφορέα υαλικών
Τον τραυλό καθηγητή των αγγλικών
Το παιδί με το λιοντάρι στη Νεμέα

Το βαρκάρη που ’χει χάσει τ’ όνομά του
Τη μικρή παραδουλεύτρα Πασχαλιά
Τη Λουντμίλα με τα κίτρινα μαλλιά
Τον πλανόδιο βιολιστή με τα φτερά του

Τον καμπούρη δικαστή με την περούκα
Το χειρούργο με το μαύρο φυλαχτό
Την Οντίν που πια δεν βγήκε απ’ το κρυφτό
Το κορίτσι που θρηνεί στην Μπάνια Λούκα

Περιμένω το φαντάρο που κρυώνει
Τη γυναίκα που κοιμάται μοναχή
Την τροτέζα που την έλιωσε η βροχή
Το ζητιάνο που τον σκέπασε το χιόνι

Περιμένω τον τυφλό λαχειοπώλη
Περιμένω τον κουλό θεραπευτή
Περιμένω τον φιλάνθρωπο ληστή
Και το δήμαρχο που γκρέμισε την πόλη

Περιμένω την κυρτή πεντικιουρίστα
Τη γριά που θα μου ανάψει το κερί
Τη μητέρα που μου μίλησε νεκρή
Τη Μυρτώ που εξαϋλώθηκε στην πίστα

Περιμένω τον επίγειο ταξιδιώτη
Τον προφήτη που ’χει χάσει το κλειδί
Περιμένω το μονόδοντο παιδί
Και το δάσκαλο που ξέμεινε στην πρώτη

Περιμένω τον μουγκό θαλαμηπόλο
Περιμένω τον κουφό μπαλωματή
Τον νεκρό στους πάγους εξερευνητή
Που επιστρέφει μ’ άλλο σώμα από τον Πόλο

Περιμένω τον χαμένο χρυσοθήρα
Περιμένω τον πνιγμένο θερμαστή
Περιμένω τον ανύποπτο εραστή
Περιμένω τον πολύπαθο μνηστήρα

Περιμένω την αθέατη χορωδία
Περιμένω σκοτεινούς εξορκιστές
Περιμένω θυσιαστήριες τελετές
Και το πτώμα που χει αργήσει στην κηδεία

Περιμένω τον Βαρδή και τον Αντώνη
Τη Μαρίνα την Αλκμήνη την Αυγή
Τον Ερμόλαο που αναδύθηκε απ’ τη γη
Τον Νικήτα που βυθίστηκε στη σκόνη

Περιμένω να ρθει κάποιος να με σώσει
Να μου δώσει κάποιο στίγμα στο κενό
Για ν’ αντέξω τον αντίπαλο ουρανό
Και τη γυάλινη σιωπή που μ’ έχει ζώσει

Ταρατάμ ταρατατάμ ταράτα τάμταμ
Ταρατάμ ταρατατάμ ταρατατάμ
Ταρατάμ ταρατατάμ ταρατατάμ
Ταρατάμ ταρατατάμ ταράτα τάμταμ
κ.ο.κ.

Μου γνέφουν, 2000

Advertisements

4 Σχόλια “ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ, Ταρατατάμ ή το ξόρκι”

  1. Γιώργος Λυκοτραφίτης Says:

    Μια εβδομάδα, σχεδόν, περιμένω: γιατί κανένας δεν γράφει κάποιο σχόλιο κάτω απ’ τα ποιήματα του Αλεξάκη; Είναι, μήπως, γιατί δεν τα διαβάζουν; Γιατί έχουν μείνει άφωνοι από την πρωτοτυπία της παραδοσιακής τους μορφής και των εικόνων τους; Μήπως επειδή δεν τους αρέσουν ή, θέλω να ελπίζω, η έκπληξη που προκαλούν και η φρεσκάδα κάποιων νέων ήχων δεν βρίσκουν λόγια ικανά για να περιγραφούν;


    • Μάλλον το τελυταίο.

      Κάπου κάπου
      η σιωπή
      δίχως τίποτε
      να πει
      πολλά λέει

      (γυμνασιακό τραγουδάκι από τον αλησμόνητο καθηγητή μας της μουσικής)

      • Γιώργος Λυκοτραφίτης Says:

        Το «γυμνασιακό τραγουδάκι», μου θύμισε μια φράση, του Κνουτ Χάμσουν νομίζω: «μετά τη σιωπή, εκείνο που μπορεί καλύτερα να εκφράσει το ανείπωτο είναι η μουσική…», είπε.

        Μάλλον διάβαζε και Χάμσουν ο καθηγητής σας.


  2. Παραδόξως ίσως, η μουσικότητα των στίχων δεν με πηγαίνει σε εμβατήριο αλλά σε κάτι σαν το παλιό ρεφραίν
    Ξαναβλέπω το μικρό το αμαξάκι
    τον γκαζιέρη που μας άναβε το φως
    κλπ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s