.

Κάτω από παλατιών στοές πολύ καιρό έχω ζήσει,
π’ άλλαζαν χίλια χρώματα στων ήλιων τις φωτιές·
τα τόξα, οι θόλοι, οι στύλοι τους, αγέρωχοι και ίσοι,
έμοιαζαν, όπως βράδιαζε, παραμυθιού σπηλιές.

Τα κύματα, κυλώντας τις μορφές των ουρανών,
της μουσικής των έσμιγαν τη δυνατή αρμονία
με του ηλιοβασιλέματος τη φαντασμαγορία
που την καθρέφτιζαν οι κόρες των ματιών.

Έζησα εκεί με τις γαλήνιες απολαύσεις:
με το γλαυκό το διάστημα μέσα απ’ αφρούς και γλάρους,
με αρώματα και μελαψές σκλάβες γυμνές και σκλάβους.

Το μέτωπο μού δρόσιζαν με κλώνια από βαγιές,
και να μαντέψουν γύρευαν κι έγνοια τους είχαν μόνο
το μυστικό το οδυνηρό που μ’ έκανε να λιώνω.

Στυλιανός Αλεξίου, Το εντευκτήριον, 2004