.

Άσπρα καλοκαίρια, κόκκαλα
χειμώνες μου, δέντρα γυμνά.
Πιάνω το τραγούδι μου ξανά
πίσω απ’ τις οθόνες και τα κρόταλα

που στραγγίζουν την ζωή μου βυθισμένη,
σκεπασμένη φοβερές εικόνες.
Κατάφορτη χρόνια κι αιώνες
Δευτέρα. Κιόλας φαγωμένη

Από τη μαύρη τρύπα, τ’ άγριο στόμα.
(Έχω φύγει ή εδώ είμαι ακόμα;)
Είμαι στη Μάνα μου κοντά· Δευτέρα.

Χαράζει η σιωπή της πλατυτέρα.
Η γλώσσα του ίσκιου της, βαθύ μου σώμα
η δρόσος του καλοκαιριού, το θάλπος του χειμώνα.

Πουλιά της νύχτας, 2005