ΗΡΩ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ, 17 χάικου

12.07.2010

.

1.

Στον κάμπο πέρα
τα απλωμένα φέγγουν
ρούχα των παιδιών.

2.

Οι πεποιθήσεις
οι πιο ισχυρές γίναν
τερματοφύλακες.

3.

Οι ελαιώνες
όσο περνούν οι καιροί
ασημίζουνε.

4.

Κι αν ήταν νοτιάς
που θα μας έσωζε τι
το βοριαδάκι;

5.

Δεν ξέρω ποτέ
αν ξεκινώ ή μήπως
πίσω γυρίζω.

6.

Τυλίγομαι σε
μια από τις εκδοχές
να προσχωρήσω.

7.

Όπου κοιτάζω
βρέχει ξαφνικά όπου
ανασαίνω φυσά.

8.

Πόσες ορφάνιες
παθαίνουμε για ένα
γλυκό του βλέμμα.

9.

Περιμένοντας
το φως της χαραμάδας
ασάλευτη.

10.

Το τελευταίο
βλέμμα πριν την έκσταση
να προλάβαινα.

11.

Η οδύνη του
να μην είσαι ενώ θες
ποτέ πια παρών.

12.

Κρύβεται πάντα
το πιο βαθύ μαύρο στο
ήσυχο λευκό.

13.

Το σώμα μου δες
εξατμίζεται πάλι
νιφάδες χιονιού.

14.

Θ’ ανασύρω τα
βελούδα του έρωτα
πληγή της αγάπης.

15.

Βραδιάζει, τσέρκι
παίζουν στις γειτονιές με
φωτοστέφανα.

16.

Το κοιμισμένο
σώμα της σωσίβιο
νύχτας έγινε.

17.

Χρόνου μυστικά
περάσματα ποτέ δεν
ξαναμαρτυρώ.

.

Εμβόλιμον, τχ. 51-52, Άνοιξη 2005

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s