ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ / ΜΑΝΟΥΣΟΣ ΦΑΣΣΗΣ, H κυρά μας η δασκάλα

09.07.2010

.

Δάγκωσα ένα αρμυρό φυστίκι
και μού σπασε μπροστά ένα δόντι
—στίκι, στίκι, στίκι, στίκι—
τη μετρώ κι είν’ οκτώ πόντοι.

Πρωί βράδυ στο σχολείο
μού ρχεται να κάνω τσίσα
—λίο, λίο, λίο, λίο—
τους τα κοπανώ στα ίσα.

Όλη μέρα τιμωρία·
μ’ αφήσαν και στην ίδια τάξη
—ρία, ρία, ρία, ρία—
ναι, σιγά η ουρά μη στάξει.

Έχουνε απαγορεύσει
να μιλάω με κορίτσι
—ρεύση, ρεύση, ρεύση, ρεύση—
μην του κάνω πίτσι πίτσι.

Δε μ’ αρέσει κι η δασκάλα
με την μπλούζα που φοράει
—σκάλα, σκάλα, σκάλα, σκάλα—
την τσιμπώ και κάνει: «Άι».

Μου τραβά κι ένα σκαμπίλι
και μου λέει: «παρ’ το κουλό σου»
—ντίλι, ντίλι, ντίλι, ντίλι—
και της λέω, «Άει ξεκωλώσου».

Τότε γίνηκε το σώσε
κι η συντέλεια του κόσμου
—δώσε, δώσε, δώσε, δώσε—
μαύρος έγινε ο πωπός μου.

Πότε πια από τους δασκάλους
θα γλιτώσω πριν κρεπάρω
—κάλους, κάλους, κάλους, κάλους—
να την κάνω ό,τι γουστάρω;

Ο ποιητής Μανούσος Φάσσης, 1987

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s