.

Στην ποίηση ντρεπόμαστε τη γύμνια,
γιατί ξεγυμνωθήκαμε απ’ τον όφι
άπαξ και διά παντός. Γίνανε γνόφοι
οι ξαστεριές και βέβηλα τα τίμια.

Κατασπαράζουμε έννοιες σαν αγρίμια.
Στο βάθος στέκουν λόφοι κι άλλοι λόφοι,
ενώ στη φαντασία φιλοσοφι-
κα μπλέκει η αρχοντιά με την ταπείνια

Στην ποίηση σφραγίζουμε φακέλους,
να τους κληρονομήσουν οι απογόνοι
κι αφού τους απαλλάξουν απ’ τη σκόνη,

να τους θαρρούν σταλμένους απ’ αγγέλους.
Μα σαν ιχνοπατούσαμε το χιόνι,
δεν ήμασταν Ποιητές, αλλά δαιμόνοι.

περ. Τα τετράδια του Ελπήνορα, 2009