.

Τσαρτμπίττερ σοκολάτα – γεύση που μετέχει
δύο εξουσιών: κακό κακάο που από το γάλα
αρμέγει καλοσύνη, για να το κατέχει
σαν μάγισσα στριφνή, και απ’ την ψημένη σπάλα

του ερωτικού σφαχτού μοιράζει μοίρες, όταν
διαβλέψει πως το καθεστώς της θα επιβάλει
ζυγώ ή πελέκει. Σαν αστροπελέκι ερχόταν
στο δόλιο στήθος μου, σαν έρμο μαδριγάλι

αγαλινό γαλβάνιζε ό,τι καψαλίστη.
Τα χείλη της ατίθαση είσαν γοητεία·
τη χθόνια μα και ουράνια χάλκευαν την πίστη
που λόγο έναρθρο έκανε ό,τι την αιτία

της ύπαρξής του εχρώσταγε στην αφασία.
Πιασμένος στις δικές της καίριες συμπληγάδες
–στο στόμα, στους μηρούς της– είδα την ουσία
που σε μαινάδες μεταβάλλει τις μανάδες.

Μαντείο αμφίλογο έκρινε το ποιές εκκρίσεις
χυμών ευσχήμων θα χιμίξουν άγριες μές στις
χοάνες των πληγών μου, ενώ πνιγόμουν. Λύσεις
δεσμών δεν υποσχέθηκαν οι δυό σχισμές της

ποτέ. Γι’ αυτό ο οιωνός μου κλέβει το συκώτι
στης χαρμολύπης τη γλυκόπικρη μιλόνγκα.
Πώς να ξεχάσω τις σπονδές φωτός στα σκότη;…
τη μάντισσα που μελωδούσε, ενώ εβόγκα;…

alonakitispoiisis.blogspot.com, 2008