ΓΚΑΙΤΕ / ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΟΠΟΥΛΗΣ, Μορφοδοξία

11.12.2009

.

Μορφές αβέβαιες, που κάποτε σας είδα
κι έπειτα λιώσατε σαν χιόνι στο νερό,
ξανάρχεστε σαν ν’ άνοιξα λάθος σελίδα,
πιο πίσω, εκεί που έλεγα πως, ναι, μπορώ
να ζήσω –κι έζησα– φυσώντας τον αφρό –
κι έγραψα
λες κι υπήρχε τρόπος να μη φταίω
έγραψα κάτι αστείο κι ίσως τρυφερό :
ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο δε λέω !

Πρόσωπα αόριστα, ξανάρχεστε σε μένα
σαν να φυσήξαν τη μορφή σας στο γυαλί
μιας πόρτας που όλο περιστρέφεται σαν γέννα
που κάποιος την ανάγγειλε κι ανακαλεί. . .
Ξανάρχεστε μα εγώ προχώρησα πολύ
και βλέπω κάτι κι από σας πιο φευγαλέο
κι όλο σωπαίνω όπως αγγίζεις μιαν ουλή·
ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο δε λέω !

Ξανάρχεστε μα έχω αλλάξει πια ιδέες.
Λοξεύει ο κόσμος μου σαν βέργα στο νερό. . .
Κοιτώ –και βλέπω– βεστιάριο με λιβρέες

κι έπειτα αυλαία, που ανοίγει και φορώ
σκούφια τρελού με κουδουνάκι δολερό :
κόσμο ρευστό σαν την εικόνα του όταν κλαίω
και σαν μυγάκι μες στο μάτι σταθερό
κι ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο δε λέω !

Κι εγώ χτυπάω σαρανταδύο και κρυώνω
και σαν ν’ αγγίζεις για πολύ τον πάγο καίω. . .
Κι όσα δεν γνώρισα θυμάμαι
αυτά μόνο :
ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο
δε λέω !

Ποιήματα χωρίς ιδιότητες, 2009

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s