ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΟΠΟΥΛΗΣ, Τα ρέστα του

09.12.2009

.

Κάποτε ζούσαμε μαζί
( λένε, τα λάθη είναι μοιραία )·
τώρα καθένας μόνος ζει
και μόνος λείπει στην παρέα.

Φίλοι στο δρόμο σ’ έχουν δει,
δεν είδανε με ποιον μαλώνεις·
έχεις κρατήσει το παιδί
που ήμουν, και το μεγαλώνεις.

Στον ίδιο δρόμο έχω χαθεί
σαν να μου άφησαν το χέρι·
άλλον θα βρεις, θα ’ναι σπαθί,
θα κόψεις κάθε νταραβέρι.

Τις δυο φτερούγες το πουλί,
τους δυο σας ο έρως θα κινήσει. . .
Σ’ έχω ξεχάσει πιο πολύ
απ’ όσο αυτός θα σε γνωρίσει.

Ελλειπτική, 1998

Advertisements

2 Σχόλια “ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΟΠΟΥΛΗΣ, Τα ρέστα του”

  1. JACQUI Says:

    Το Ποίημα παραμένει… ακατόρθωτο.

  2. pavlinamarvin Says:

    Συγκινούμαι βαθύτατα. Θέλω να το φωνάξω το ποίημα δηλαδή. Εύγε και για την επιλογλη της φωτογραφίας από εμένα, αν και δεν ξέρω αν θα συμφωνούσε και ο κύριος Κοροπούλης. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s