.

Μαζί, όπως και χθές, θα περπατάμε
και κάτι θα σου λεω, και ( μ’ ακούς; )
θα στρέψω να σε δω – και μόνος θα
μαι·
ειδήσεις σου θα ψάχνω στους σταθμούς

που στάθηκες, στα μπαρ, και θα ναι πάντα
η ώρα που θα κλείνουν,  και ( ακούς; )
αόρατη θα παίζει κάποια μπάντα
που θα περνά ψηλά. . .  Στους ουρανούς

σαν νόμισμα τα χρόνια θα κυλήσουν :
κορόνα εσύ θα φέρεις,  και ( τ’ ακούς; )
παιδιά θα γεννηθούν και θα μιλήσουν
για μας όπως για δυο περαστικούς,

που αμίλητοι κι οι δυο κοντοσταθήκαν
να δουν κάποια βιτρίνα ( τους ακούς; )
σαν κούκλες μια στιγμή καθρεφτιστήκαν

και χάθηκαν σε δρόμους χωριστούς.

Ελλειπτική, 1998