.

Να σ’ ακούσω, πώς ;
να μ’ ακούσεις, γιατί ;
ό,τι αφήσαμε φως
μας πατεί.

Μη με χάσεις, φωνή
έχω γίνει νερών,
στα φαράγγια αντιχτύπημα
αετήσιων φτερών.

Μη με χάσεις, η αφή
είναι μνήμη και ηχώ
άλλου κόσμου.

Λάλον ύδωρ ξυπνώ
στο εννοσίγαιο βουνό
και βαθαίνει ο Πλειστός μου.

Η ασώματη, 1983