ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ, Homo Graecus

12.10.2009

.

Δύναμαι τ’ άστρα της θωριάς και τ’ άστρα του θανάτου.
Τρία υπομένω γιατρικά και τρία σακατηλίκια·
τρεις είν’ οι λάμψεις του φιδιού και τρεις οι περιστέρες :
μια το μυαλό μια η ζωή και μια ο έρμος κόσμος.
Τριάντα μέρες έσκαβα τη γη με το βελόνι,
βρήκα τ’ αθάνατο νερό τη δίψα να πυργώνει,
Κ’ είπα και χασμουρήθηκα πριχού να κλώσει ο ήλιος :
Ο χώρος είν’ αγκάλιασμα κι ο χρόνος λεφτοκάρυ
κι ο έρωτας γλυκό φιλί σε κρεμμυδένιο χείλι.
Σαρανταβέργινο κλουβί ο κόσμος που με ζώνει
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . –  –  – .σχεδόν Τα Τείχη.

Αναμνηστική λήθη, 1982

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s