.

Σαν ένας παίκτης που μοιράζει τα χαρτιά
σ’ ένα καρέ χωρίς καθόλου να
χει ρέντα,
εσύ με ρέστα ένα πάσο μού ζητάς
κι εγώ ποντάρω τη ζωή μου για μια κέντα.

Μη με κρατάς στην αγκαλιά σου με τα μάγια,
άσε με ελεύθερο να φύγω κι ας χαθώ.
Εμένα η μοίρα μου όταν έριχνε τα ζάρια
είχε μαλώσει το πρωί με το θεό.

Μη μου ζητάς λοιπόν να μείνω να σωθώ,
μην προσπαθείς με κόλπα εδώ να με κρατήσεις,
εγώ στους δρόμους έχω μάθει να γυρνώ
κι εσύ γυρεύεις έναν ώμο ν’ ακουμπήσεις.

Σαν το θηρίο που ναι μέσα στο κλουβί
και σε κοιτάζει με δυο μάτια λυπημένα,
εσύ νομίζεις πως του σώζεις τη ζωή
κι αυτό το λειώνει το μαράζι κάθε μέρα.

Μ. Θεοδωράκης – Κ. Καρτελιάς, Οδύσσεια, 2007