.

Από σήμερα οι Νέοι Ήχοι στο Παμπάλαιο Νερό αργούν. Ή, κατά το λεκτικό μιας άλλης, παλιότερης εποχής: διακόπτουν. Θα επιστρέψουν μετά το πέρας της αυγουστιάτικης ραστώνης, στις αρχές του Σεπτέμβρη.

Αντί άλλου θερινού χαιρετισμού, ας μας επιτραπεί να κλείσουμε αυτή την πρώτη τρίμηνη παρουσία της Ανθολογίας μ’ έναν τρόπο πλαγίως αυτοαναφορικό. Μ’ ένα ποίημα, βέβαια τί άλλο; Είναι γραμμένο από τον Γιώργο Λυκοτραφίτη και δημοσιεύεται εδώ για πρώτη φορά.

Κ.Κ. – Σ.Κ.

.

ΠΑΜΠΑΛΑΙΟ ΝΕΡΟ

 Στον Κώστα Κουτσουρέλη

Ένα δέντρο ξερό και μόνο με εισάγει
σ’ ένα τοπίο ποιητών, στο οποίο άλλοι
έχουνε σκύψει νύχτες το κεφάλι
κι έχουν διαλέξει ανάμεσα απ’ την άλγη

εκείνα τα όστρακα που μαργαριτάρια
υπόσχονται. Δεν είναι πάντα
ό,τι εσείς νομίζετε. Μα είναι τα πάντα
το δόλωμα που ρίχνουμε στα ψάρια

το αστέρι της χορεύτριας για να φέρουν,
όταν οι αλιείς πάλι ανασύρουν
τα δίχτυα στα παράλια της Νισύρου.
Γιατί αυτοί καλά γνωρίζουνε και ξέρουν

ότι οι εποχές στην κόλαση μοιάζουνε κάποτε ίδιες.
Ίδια τα σύμβολα ενός αγνώστου απείρου,
ίδιες οι ώρες, τα παιχνιδίσματα του ονείρου,
που σε ύπνο κάποιο ειδυλλιακό στην Αρκαδία είδες.