ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ, Οι συμμορίες της ασφάλτου

24.07.2009

.

Αυτές τις άγριες ημέρες
έδεσα τις παλιές πληγές μου.
Έριξα όλες μου τις σφαίρες
στους πιο καλούς πολεμιστές μου.

Για μένα δεν υπάρχει νίκη
μόνο ένας φίλος μου χαμένος,
τώρα για πάντα ευτυχισμένος
σε μια γωνιά στη Σαλονίκη.

Α! όταν η αυλαία κλείνει,
ανόητή μου Ιουλιέττα,
στα σκοτεινά οι θεατρίνοι
παίζουνε ρώσικη ρουλέτα.

Για μένα δεν υπάρχει ρόλος,
είμαι ένας κλόουν μεθυσμένος
που πέφτει μεταμφιεσμένος
εκεί που φτύνει ο κόσμος όλος.

Πέρ’ απ’ τις πόλεις της ασφάλτου,
στη χώρα της Επαγγελίας,
είδα τους φίλους της Μαρίας.
Έπαιζαν στα νερά του βάλτου.

Σκάλισα σ’ όλ’ αυτά τα δέντρα
το πρόσωπό της, του ανέμου,
των εραστών και του πολέμου,
τους κύκλους με τα μαύρα κέντρα.

Απ’ του φιλιού της το αγκάθι
φύγαν πολλά παιδιά, χαθήκαν.
Σ’ όλα τα πλάτη και τα βάθη
τα ψάξανε μα δεν τα βρήκαν.

Μέσα στη φύση του Στρυμώνα
μια βυθισμένη πολιτεία,
στα κρύα της μηχανουργεία
στρίβουν τη βίδα του χειμώνα.

Οι συμμορίες της ασφάλτου
ακολουθούν τα βήματά της,
εκεί στον ουρανό του σμάλτου,
στην εκκλησία της Αστάρτης.

Μπήκα κρυφά μες στ’ όνειρό της
μες στο παλάτι του Ασσίνη,
ακούω πάλι το σφυγμό της:
αναβοσβήνει. . . αναβοσβήνει. . .

Ξύλινα σπαθιά, Πέρα απ’ τις πόλεις της ασφάλτου, 1995

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s