.

στη μάνα

Τα χέρια σου τα κέρινα
η Παναγιά εκράτει.
Χιόνιζε στα σεντόνια σου
και σ’ όλο το κρεβάτι.

Η κόκκινη λιανή γραμμή
του πλαστικού σωλήνα,
από τη φανερή πληγή
σαν ποταμάκι εκίνα.

Κι έφευγαν απ’ τα μάτια σου
σκιαγμένα τα τρυγόνια
και μ’ έφερναν σ’ άλλους καιρούς
και στα μικρά μου χρόνια.

Μικρά πολύ πικρά πολύ
χτισμένα γύρα γύρα
και μόνο από τη χούφτα σου
σπυρί χαράς επήρα.

Γυάλινα Γιάννενα, 1989

.

Μαζεύεις τα μαλλιά σου π’ ανεμίζουν
σε γλάρωσε η βουή της μηχανής
αφήνεσαι στο φως να σε λικνίζουν
οι εφτά π’ ανοίγουν τώρα ουρανοί.

Μάνα και λέει σιγά την προσευχή της
Πώς στρογγυλεύει έτσι η πέτρα στο νερό!
Μη σκιάζεσαι χαζό, είν’ ο φεγγίτης
Ένα πουλάκι μάς ανοίγει τον καιρό.

Του κόσμου τα ορφανά σε ζωγραφίζουν
σε τζάμια απ’ το χνώτο τους θαμπά.
Και τ’ άστρο απ’ τη γραμμή σου ξεχωρίζουν
στο φωτισμένο στόμα της σπηλιάς.

Αργά μαθήματα, 2002

circle

.

«Κορμί ειρήνης βλέμμα φύλλωμα πελάγου
Φίδι κρυμμένο μου στης άμμου τα κρινάκια
Σε προσκυνώ απέναντί σου καθισμένος
Εις σε δωμάτιο εγκλείστων κυκλωμάτων.

Σε βλέπω εκεί εικόνα τ’ όραμά μου
Φως απαλό που εκπέμπουν οι λυχνίες
Σλιπάκι μυρισμένο κοριτσιού μου
Κι ολόφρεσκα βαμμένα χείλια μάτια

Έτσι να σ’ απολαύσω θησαυρέ μου….τήλε
Στα κύματα που σπαν μα δεν αφρίζουν
Τα δόκανα μιας τύχης πάντα χαλασμένα
Μονάχα ίχνη αγριμιού πουλιού να συγκρατούνε

Κει σ’ έχω κει σε βρίσκω, παιδική μου
Παίζοντας τα κουμπιά πλασμένης ιστορίας
Σε λαχταρώ γυάλινο θάλος, λόγε κι ακοή μου

Χαμένο πλάνο σε τεχνάσματα μαγείας»

Απόλογος, 1997