Λυπάμαι κύριε. . .
Δεν ήρθα διαβασμένος.
Είχε ομίχλη χθες στο σπίτι κι η μαμά
έσταζε δάκρυα. Ο κήπος ρημαγμένος,
τοπίο θύμιζε νεκρό από σινεμά.
Παιδιά πεθαίναν από πείνα στις ειδήσεις. . .
Κύριε, μη με τιμωρήσεις.

Συγγνώμη κύριε. . .
Το σφάλμα είναι δικό μου.
Κάπου αφαιρέθηκα μακριά από τη δουλειά.
Kρυφοκαμάρωνα τον ρέμπελο εαυτό μου
να κλέβει φως και χρώμα απ’ την ανεμελιά
κρυφά από τις δραγάτισσές μου εξαρτήσεις.
Αφεντικό, μη μ’ απολύσεις.

Μνήσθητι Κύριε. . .
του βίου του πρότερού μου,
τότε που υπήρχα πριν στον κόσμο Σου βρεθώ
κι απ’ τον εφιάλτη ενός πανάρχαιου όνειρού μου
σκαστός, ευτύχησα τρις να σ’ απαρνηθώ.
Δεν σου οφείλω ούτε συγγνώμη, ούτ’ εξηγήσεις.
Αν είσαι, μη με συγχωρήσεις!

Τα μπλουζ των παραισθήσεων, 2006

Advertisements

engel1

.

Στη σκεπαστήν αυλή, όπου σεργιανάει
τ’ αρθριτικά του ο Μέγας Αδωνάι,
οι τρεις Αρχάγγελοι με τα μονύελα
ψάχνανε τον επιτελικό χάρτη
μπας κι εύρουν περιθώριο για κραιπάλη.
Κι είπε ο Γιαχβέ, κουνώντας το κεφάλι:
«Μανάρια μου, εδώ προμηνύεται θύελλα,
και μου ετοιμάζεστε για γκάρντεν-πάρτυ!;»

In modo misto genuino, 2005