2

.

Δεν μ’ αγαπούσες –μ’ αγαπούσες;–
στις μέρες μου τις επιούσες.

Κι έτσι είχεν Κύριος υποστείλει
όλο το φως που μου
χες στείλει.

Πλην με παράστεκαν οι Μούσες,
με μαντολίνο, οι γρηγορούσες.

Και με παράστεκαν οι φίλοι
μ’ άσπρο χαμόγελο στα χείλη.

Ανθοδέσμη, 1993

Advertisements

234


Όλη τη νύχτα
περνούσες μοναχή σου
παλιό γεφύρι

Κι εγώ χτισμένος στ’ όνειρο
έτρεμα μην ξυπνήσω.

.

Ψηλή γυναίκα
μου ρίχνεις τον ίσκιο σου
και σουρουπώνω.

Πηγάδι γίνομαι βαθύ
και με πονάνε τ’ άστρα.

.

Κλείσε τα μάτια
να ξαναδώ τον κόσμο
με τα δικά μου.

Βλέπω κλεισμένα βλέφαρα
και τσίνορα που τρέμουν.

Παραλογή, 1993

.

Είναι τώρα δέκα χρόνια
που με πρόθεση καλή
έχω δει να τον συστήνουν
μέσ’ από διαλογή
ως υπόσχεσή τους νέα
ως Τον νέον Ποιητή

Είναι δέκα πριν τα δέκα
των επίτιμων συστάσεων
που με πρόθεση καλή
διάβαζα ποιήματά του
σ’ έντυπα την Κυριακή

Είναι δέκα κι άλλα δέκα
να μην πω τουλάχιστον
που με πρόθεση καλή
όλο πιο πολλοί τον ξέρουν
ως Τον νέον Ποιητή

Είναι είκοσι και δέκα
κι ο ποιητής μεσήλιξ πια
τα
χει μάθει πικραμένος
τα συνώνυμα του «νέος»
που
ναι η φράση που πονά
«ο ποιητής των πρωτολείων
που πρωτόλειος γερνά»

Ωδικά πτηνά, 2008